ان‌بی‌سی (NBC) مخفف National Broadcasting Company، به معنای شرکت پخش ملی، یک شرکت پخش تلویزیونی و رادیویی آمریکایی انگلیسی‌زبان است. از بین سه شرکت بزرگ تلویزیونی، این شرکت قدیمی‌ترینشان محسوب می‌شود؛ چراکه قدمتش به سال ۱۹۲۶ و دوران رادیو بازمی‌گردد. ان‌بی‌سی ۱۲ مرکز پخش و تقریباً ۲۰۰ همکار در این زمینه دارد و در کشورهایی چون کانادا و مکزیک قابل دسترس است. ان‌بی‌سی تاریخچۀ طویل و درازی دارد و در دنیا به‌عنوان شبکه‌ای شناخته می‌شود که سریال‌های تلویزیونی باکیفیتی را به ارمغان آورده است. حتی کسانی که چیز زیادی درباره‌اش نمی‌دانند، قطعاً با برنامه‌های مشهورش، از جمله فرندز (Friends)، نظم و قانون (Law & Order)، آفیس (The Office) و هانیبال (Hannibal)، آشنایی دارند.

تاریخچه‌ای کوتاه از ان‌بی‌سی

آنچه بیشتر مردم نمی‌دانند، این است که تاریخچۀ ان‌بی‌سی حتی به قبل از اختراع تلویزیون بازمی‌گردد. قدیمی‌ترین شبکۀ پخش در ایالات متحده، ان‌بی‌سی، در ۱۵ نوامبر ۱۹۲۶، با پخش یک برنامۀ رادیویی ۴ساعته از سالن رقص هتل والدورف آستوریا در نیویورک پا به عرصۀ ظهور گذاشت.

ان‌بی‌سی حاصل تلاش مشترک سه پیشگام ارتباطات جمعی یعنی آرسی‌ای (RCA) (مخفف Radio Corporation of America، ابرشرکت رادیویی آمریکا)، شرکت مخابرات آمریکا (AT&T) (مخفف American Telephone and Telegraph) و شرکت الکتریکی وستینگهاوس (Westinghouse) بود. دیوید سارنوف (David Sarnoff)، مدیر کل آرسی‌ای که در سال ۱۹۳۰ تبدیل به مالک انحصاری شبکه شد، تأسیس ان‌بی‌سی را سازماندهی کرد. اگرچه ان‌بی‌سی از نظر او در درجۀ اول یک سرویس اطلاعاتی بود، این شبکه جایگاه مستحکم خود در صنعت رادیو را با برنامه‌هایی صرفاً سرگرم‌کننده مانند آموس و اندی (Amos ‘n’ Andy) و برنامۀ جک بنی (The Jack Benny Program) به دست آورد.

در سال ۱۹۴۳، تحت فشارهای کمیسیون ارتباطات فدرال، ان‌بی‌سی یکی از شبکه‌های کم‌درآمد خود به نام شبکۀ آبی (Blue Network) را به ادوارد جی. نوبل (Edward J. Noble) فروخت و مالک جدید، نام آن را به شرکت پخش رسانه‌ای آمریکا (ABC) تغییر داد. (تا سال ۱۹۳۸ شبکۀ موفق‌تر قرمز، ۷۵ درصد برنامه‌های تجاری ان‌بی‌سی را عهده‌دار بود.) در سال ۱۹۴۸، طی هجوم استعدادها به سیستم پخش‌رسانه‌ای کلمبیا (CBS)، ان‌بی‌سی بخشی از مجری‌ها و بازیگران برجستۀ خود از جمله جک بنی، جورج برنز (George Burns) و گریسی آلن (Gracie Allen)، فریمن گوسدین (Freeman Gosden) و چارلز کورل (Charles Correll) (آموس و اندی)، ادگار برگن (Edgar Bergen) و رد اسکلتون (Red Skelton) را از دست داد و به‌شدت دچار مشکل شد. به‌این‌ترتیب، در عصر قریب‌الوقوع تلویزیون، از تک‌وتا افتاد.

در ۳۰ آپریل ۱۹۳۹، هم‌زمان با پخش مراسم افتتاحیۀ نمایشگاه جهانی نیویورک از این شبکه، ان‌بی‌سی سرویس تلویزیونی منظمی را آغاز و تا ۱۹۵۱، شبکۀ تلویزیونی‌ سراسری‌ای برقرار کرد. به‌رغم موفقیت برنامه‌هایی چون سلام دودی (Howdy Doody) و تئاتر تلویزیونی کرفت (Kraft Television Theatre) و حضور ستاره‌هایی مانند میلتون برل (Milton Berle) و سید سزار (Sid Caesar)، شبکۀ ان‌بی‌سی مدام در رتبۀ دوم و بعد از سی‌بی‌اس بود. بااین‌حال‌، ان‌بی‌سی در زمینۀ پیشرفت‌های فنی پیشرو ماند؛ به‌ویژه در‌خصوص توسعۀ سیستم تلویزیون رنگی آرسی‌ای که در سال ۱۹۵۳ توسط کمیسیون ارتباطات فدرال به‌عنوان استاندارد صنعت پذیرفته شد. در آن سال، ان‌بی‌سی پیشگام اولین پخش تلویزیونی رنگی سراسری بود و در سال ۱۹۵۶، اولین پخش تلویزیونی ضبط‌شده روی نوار ویدیویی (به‌جای پخش زنده) را عملی کرد.

تحت نظارت و راهنمایی سیلوستر ال. ویور (Sylvester L. Weaver) که عنوان برنامه‌نویس ارشد و مدیر شبکه را از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۵ به‌دوش داشت، تلویزیون ان‌بی‌سی چندین پدیدۀ نوآورانۀ دیگر را نیز راه‌اندازی کرد که از میانشان می‌توان به اخبار اول صبح و برنامۀ صبحگاهی سرگرم‌کنندۀ امروز (Today) و برنامۀ لیت‌نایت تاک‌شوی امشب (The Tonight Show) اشاره کرد؛ که هنوز هم در حال پخش‌اند. مدتی بعد، برنامۀ گزارش هانتلی برینکلی (The Huntley–Brinkley Report)، پخش خبری نیم‌ساعته‌ با مجری‌گری چت هانتلی (Chet Huntley) و دیوید برینکلی (David Brinkley)، فیلم‌های بلند تلویزیونی، مینی‌سریال‌ها و لیت‌نایت تاک‌شوی فردا (The Tomorrow Show) را عرضه کرد. این شبکه همچنین با سریال‌های کمدی و واریته‌ای چون بخند روان و مارتین (Rowan & Martin’s Laugh-In) و پخش زندۀ شنبه‌شب (Saturday Night Live) زمینه‌های خلاقانۀ جدیدی در دهۀ ۷۰ ایجاد کرد.

اگرچه فعالیت‌ تلویزیونی شبکه در طول دهه‌های ۶۰ و ۷۰ همچنان توسعه و گسترش یافت، کسب‌وکار رادیویی ان‌بی‌سی ضعیف شد. در سال ۱۹۸۷، شبکۀ رادیویی‌شان به‌وسیلۀ وستوود وان (Westwood One) خریداری و در سال ۱۹۹۹ نیز فعالیتش به‌کل متوقف شد. در نتیجۀ چندین اشتباه محاسباتی اجرایی، ان‌بی‌سی با کمترین رتبه در صنعت تلویزیون و در جایگاه سوم، با فاصلۀ زیادی از ای‌بی‌سی و سی‌بی‌اس، وارد دهۀ ۱۹۸۰ شد. زمانی که گرانت تینکر (Grant Tinker) و برندون تارتیکوف (Brandon Tartikoff) در اوایل دهه کنترل اوضاع را به دست گرفتند و به‌ترتیب، در سِمَت رئیس و برنامه‌نویس شبکه مشغول به کار شدند، این وضعیت به‌طور چشمگیری بهبود یافت. به‌رغم موانع و بدبیاری‌های گاه‌و‌بی‌گاه (که برخی از آن‌ها ناشی از کسری بودجه‌هایی بود که هنگام خریده‌شدن ان‌بی‌سی به‌وسیلۀ جنرال‌الکتریک در سال ۱۹۸۵ اعمال شدند)، این شبکه با روند ثابتی از کمدی‌های موقعیت پرطرفدار – چیرز (Cheers)، ساینفلد (Seinfeld) و فرندز – و سریال‌های دراماتیک قدرتمند – نظم و قانون، بخش فوریت‌های پزشکی (ER) و بال غربی (The West Wing) – به صدر رتبه‌بندی‌ها صعود کرد.

در دهۀ ۱۹۹۰، ان‌بی‌سی به‌وسیلۀ سی‌ان‌بی‌سی (کانال تجاری و خبری) و ام‌اس‌ان‌بی‌سی (با سرمایه‌گذاری اشتراکی همراه شرکت مایکروسافت) که فقط به اخبار و دیدگاه‌های سیاسی اختصاص داشتند، شروع به حضور چشمگیر در تلویزیون کابلی کرد. در سال ۱۹۸۵، آرسی‌ای به‌وسیلۀ جنرال‌الکتریک خریده شد و در سال ۲۰۰۴، ان‌بی‌سی با شرکت سرگرمی ویوندی یونیورسال (Vivendi Universal) ادغام شد تا با همکاری جنرال‌الکتریک به‌عنوان مالک عمده، ان‌بی‌سی‌یونیورسال (NBCUniversal) را تشکیل دهند. در سال ۲۰۰۹، شرکت کامکست (Comcast) موافقت کرد تا ۵۱ درصد از ان‌بی‌سی‌یونیورسال را از جنرال الکتریک بخرد و این معامله در ژانویۀ سال ۲۰۱۱ انجام گرفت. دو سال بعد، کامکست باقی سهام جنرال الکتریک را نیز خریداری کرد.

لوگو

برخی شرکت‌ها از همان ابتدا لوگوی مد نظر خود را پیدا نمی‌کنند و گاهی لوگوها طی سال‌ها بسیار متفاوت از هم به‌نظر می‌رسند. این موضوع دربارۀ شبکۀ تلویزیونی پرطرفدار ان‌بی‌سی نیز صدق می‌کند. تکامل و تغییرات مکرر لوگوی ان‌بی‌سی بازتاب سیر تحولاتی است که خود این شرکت در مسیر تبدیل‌شدن به یکی از بزرگ‌ترین نام‌های صنعت سرگرمی آمریکا گذرانده است. تاریخچۀ این تحولات، از رادیو آغاز می‌شود.

لوگوی شمارۀ ۱ و ۲: دوران رادیو

این اولین لوگویی است که در سال ۱۹۲۶ ان‌بی‌سی از آن استفاده کرده است. زمانی که ان‌بی‌سی منحصراً در زمینۀ رادیو فعالیت می‌کرد، این لوگو به‌سادگی با نشان میکروفون و علائم صاعقه به مردم نشان می‌داد که شرکت چه نوع فعالیتی دارد و به‌عنوان مخاطبان ان‌بی‌سی، چه چیزی در انتظار آن‌هاست. همچنین سیم دور میکروفون بیانگر این بود که ان‌بی‌سی در سرتاسر کشور فعالیت می‌کند. چند سال بعد، دومین لوگو روی کار آمد که تایپوگرافی حروف ان‌بی‌سی را داخل مربع قرار داده بود. این طراحی مجدد، علائم صاعقه را نگه داشته و لوگو را ساده‌تر و استوار‌تر کرده بود. این لوگویی کارآمد برای اهداف اولیۀ ان‌بی‌سی بود و تا یک دهه روی کار ماند؛ اما زمانی که ان‌بی‌سی کم‌کم داشت به چیزی بیش از یک شبکۀ رادیویی تبدیل می‌شد، مجبور به تغییر شد.

لوگوی شمارۀ ۳: اولین لوگوی تلویزیون

در سال ۱۹۴۳ شبکۀ تلویزیونی، لوگوی خودش را معرفی کرد؛ یک میکروفون همراه با صاعقه‌های قرمز که شباهت بسیاری به نشان سال ۱۹۲۶ داشت. لوگویی که تنها سه سال دوام آورد.

لوگوی شمارۀ ۴، ۵ و ۶: اوایل تلویزیون

در این دوره ان‌بی‌سی لوگوهای مختلفی را آزمود که نمونه‌های اولیه صرفاً تایپوگرافی نام شبکه بودند. یکی از لوگوها اما از ساز موسیقایی چایمز استفاده کرده بود. این سه میلۀ رنگی که زمینه را برای لوگوهای رنگارنگ‌تر بعدی آماده کرد، اندکی پس از خریده‌شدن شرکت به‌وسیلۀ جنرال‌الکتریک عرضه شد. این آرم تا چند سال استفاده شد؛ اما در‌نهایت، لوگوی طاووس که تا امروز با هویت ان‌بی‌سی گره خورده، جایگزین آن شد.

لوگوی شمارۀ ۷ و ۸: طاووس لارامی و لوگوی مارشکل

دو سال بعد، لوگوی معروف طاووس که جان جی. گراهام (John J. Graham) آن را طراحی کرده بود، تصویب و تا سال ۱۹۷۵ استفاده شد. این پرندۀ سبک‌پردازی‌شده به‌منظور تأکید بر غنای رنگی‌ای که این شبکۀ تلویزیونی داشت (به‌دلیل اینکه تعداد برنامه‌های رنگی را افزایش داده بودند)، دارای یازده پر بود. سال بعد، طاووس پویانمایی‌شده معرفی شد.

همین نشان طاووس در سال ۱۹۶۲ کمی تغییر و تعدیل یافت و پرنده، روی پس‌زمینۀ ‍کلایدوسکوپی ظاهر شد. نسخۀ «طاووس لارامی» فقط برای معرفی برنامه‌های ساخت ان‌بی‌سی به‌کار می‌رفت.

از سال ۱۹۵۹، در پایان هر برنامه، لوگویی متحرک به طاووس ملحق می‌شد که از حرف N شروع می‌شد و بقیۀ حروف از آن ادامه‌ می‌یافتند و تایپوگرافی نهایی شکل می‌گرفت. این لوگو را نیز جان جی. گراهام طراحی کرده بود.

لوگوی شمارۀ ۹ و ۱۰: لوگوهای N ذوزنقه‌ای و N سربلند

در سال ۱۹۷۵، اندکی قبل از پنجاهمین سالگرد، شبکه انتزاعی‌ترین و غیرعادی‌ترین نشانش یعنی N ذوزنقه‌ای را معرفی کرد؛ که متشکل از دو ذوزنقۀ قرمز و آبی و فضای منفی سفید بود. این ترکیب‌بندی به حرف N استیلیزه‌‌ای شبیه بود که حالتی خیره‌کننده و هنری داشت و شرکت را از زاویه‌ای جدید به مخاطبان معرفی می‌کرد. سه سال بعد، لوگوی به‌اصطلاح «N سربلند» از راه رسید و طاووس دوباره به‌کار گرفته شد.

طاووس دوران‌ساز ان‌بی‌سی برای اولین بار در سال ۱۹۷۹ روی لوگوی شبکه ظاهر شد؛ پرنده‌ای پر زرق‌وبرق که اندامش با رنگ سفید و خطوط مرزی آبی کشیده شده بود و دمش به رنگ‌های رنگین‌کمان مزین بود. تصویر طاووس روی خطوط نازک آبی‌ای قرار داشت که تکرار شکل هندسی N از نسخۀ لوگوی قبلی بود.

لوگوی شمارۀ ۱۱، ۱۲، ۱۳ و ۱۴: تحولات لوگوی شبکه از سال ۱۹۸۶ تاکنون

امروزه چندین لوگوی مختلف نماد ان‌بی‌سی هستند؛ اما بیشترشان نسخه‌هایی از طاووس‌اند و شامل ۶ رنگ می‌شوند. همانطور که خود کمپانی از آن خاستگاه، به شرکت سرگرمی بزرگی که امروزه هست گسترش یافته، لوگویش نیز تغییرات بسیاری را پشت سر گذاشته است. لوگوی طاووس تاکنون حدود ۳۰ سال دوام آورده است و احتمالاً سال‌های بسیار بیشتری نیز ماندگار بماند. این نشان برای افراد زیادی شناخته‌شده است و برای ان‌بی‌سی که سال‌های زیادی را صرف برندسازی‌اش کرده، بسیار موفقیت‌آمیز بوده است. این لوگو همچنین به‌دلیل رنگ‌های درخشان و ظاهر متمایزش، محبوب و به‌راحتی قابل‌تشخیص است. هر کسی که به‌دنبال ساخت لوگویی قوی‌ است، می‌تواند از نحوۀ طراحی و تغییر لوگوی ان‌بی‌سی به‌موازات تغییر نقش کمپانی، الگو و درس بگیرد.

 برنامه‌های پرطرفدار ان‌بی‌سی

اس‌ان‌ال یا پخش زندۀ شنبه‌شب (۱۹۷۵ – اکنون)

برنامه‌ای کمدی و واریته که حتی اگر اولین فصل آن، تنها فصلش می‌بود، همچنان در لیست بهترین برنامه‌های شبکۀ ان‌بی‌سی جای داشت. در این قریب به ۵۰ سال فعالیت اس‌ان‌ال، این برنامه حرفۀ کمدین‌های بسیاری از هر نسل از جمله دانا کاروی (Dana Carvey)، ادی مورفی (Eddie Murphy)، مایک مایرز (Mike Myers)، ویل فرل (Will Ferrel)، آدام سندلر (Adam Sandler)، مولی شانون (Molly Shannon)، کریستن ویگ (Kristen Wiig)، کیت مک‌کینون (Kate McKinnon)، تینا فی (Tina Fey) و اندی سمبرگ (Andy Samberg) را در مسیر سرازیری انداخته که به تولید فیلم‌های موفقی چون برادران بلوز (The Blues Brothers) (۱۹۸۰) و جهان وین (Wayne’s World) (۱۹۹۲) منتهی شده است. این برنامه با ۹۲ برد و ۳۰۶ نامزدی، رکورددار بیشترین جایزه و نامزدی امی (Emmy) است و این نه‌فقط برای سریال‌های واریته، بلکه بیشتر برای هر نوع برنامه‌سازی‌ انجام‌شده در آن است. همچنین لورن مایکلز (Lorne Michaels)، سازندۀ آن، با ۲۱ برد و ۹۴ نامزدی، رکورددار بیشترین فرد نامزدشده برای این جایزه است.

برنامۀ امشب (۱۹۵۴ – اکنون)

با ۶۹ سال سابقه، برنامۀ امشب طولانی‌ترین تاک شوی (برنامۀ گفت‌و‌گومحور) در حال پخش است و تاکنون شش مجری متفاوت، با پیشکسوتی استیو آلن (Steve Allen) و جک پار (Jack Paar)، میزبان آن بوده‌اند. در سال ۱۹۶۲، جانی کارسون (Johnny Carson) دورۀ ۳۰سالۀ مجری‌گری‌اش در این مجموعه را آغاز کرد و همراه کمک‌دستش، اد مک‌ماهون (Ed McMahon)، و رهبر گروه موسیقی‌شان، داک سورینسون (Doc Severinsen)، برنامۀ امشب را به فاتح رتبه‌بندی لیت‌نایت شوها (Late-night show) بدل کردند. او کمدین‌های خوش‌آتیه‌ای را معرفی می‌کرد که سخت مشتاق دعوت به برنامۀ او بودند و به شروع حرفۀ افراد سرشناسی چون دیوید لترمن (David Letterman)، جری ساینفلد (Jerry Seinfeld)، جوان ریورز (Joan Rivers)، تیم الن (Tim Allen) و الن دجنرس (Ellen DeGeneres) کمک کرد. کارسون با خلق شخصیت‌هایی چون کارناک کبیر و شوخی‌هایی چون «گروه موسیقی را گیج کن»، طنزپردازی می‌کرد. به‌علاوه، مجری‌های مهمان به برنامه می‌آورد که به جزء ثابت محبوبی تبدیل شدند؛ مثل جویی بیشاپ (Joey Bishop)، جوان ریورز و جی لنو (Jay Leno) که مسئولیت میزبانی را از ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۴ برعهده گرفت (با وقفه‌ای هفت‌ماهه در سال ۲۰۰۹ که کونان اوبراین (Conan O’Brien) میزبان بود). در سال ۲۰۱۴، جیمی فالون (Jimmy Fallon) مجری و میزبان برنامه شد. برنامۀ امشب همچنان افراد معروف و هنرمند را دعوت می‌کند و با نمایش‌های کوتاه و مسخره‌ای چون «هشتگ‌ها» و «یادداشت تشکر» به کار خود ادامه می‌دهد.

نظم و قانون (۱۹۹۰ – اکنون)

در سال ۱۹۹۰، یک درام پلیسی با قسمت‌هایی میخکوب‌کننده آغاز به پخش کرد که پلاتش اغلب برگرفته از تیتر روزنامه‌ها بود. محبوبیت باعث ماندگاری می‌شود و هیچ‌یک از سریال‌های ان‌بی‌سی به اندازۀ نظم و قانون لذت ماندگاری را نچشیده‌‌اند؛ چراکه این سریال به‌سرعت پرطرفدار شد و تاکنون نزدیک به ۵۰۰ قسمت از خود سریال و ۶ اسپین‌آف از آن ساخته شده است. بااین‌وجود، این سریال هیچ نشانی از راکدشدن ندارد.

ساینفلد (۱۹۸۹ – ۱۹۹۸)

محبوبیت ساینفلد در دهۀ ۱۹۹۰ را نمی‌توان به‌سادگی نادیده گرفت. سریالی دربارۀ «هیچ‌چیز» که بسیاری چیزها به ما داد؛ از «برای تو سوپ نداریم!» تا «یادا، یادا، یادا» تا «استاد قلمروئم». جری ساینفلد و دوستانش کمک بسیاری به تعریف دهۀ ۱۹۹۰ کرده و استانداردهای جدیدی را برای سیتکام‌ها (Sitcom) وضع کردند. با رشد ساینفلد و لنگر‌انداختنش در لیست «برنامه‌های تلویزیونی‌ای که باید دیدِ» پنجشنبه‌شب‌ها، این سریال حقیقتاً به نوعی قرار تلویزیونی برای میلیون‌ها خانوار در سرتاسر جهان تبدیل شد. ساینفلد همچنان جزو بیشترین سریال‌های بازپخش‌شده از تلویزیون باقی مانده است و مرتباً در صدر رتبه‌بندی پخش آنلاین نتفلکیس قرار می‌گیرد. ظاهراً تماشاگرها از جری، جورج، الین و کرمر سیر نمی‌شوند.

فرندز (۱۹۹۴ – ۲۰۰۴)

سریال فرندز شروع سختی داشت و مانند دیگر سریال‌های کمدی آن دوران، ابتدا «مقلد جدید ساینفلد»  عنوان گرفت؛ بااین‌حال، توانست پایه‌های مستحکمی بسازد که سریال روی آن بنا و تبدیل به یکی از پرطرفدارترین کمدی‌های موقعیت تمام ادوار شود. فرندز در طول تمام ده فصل خود، در صدر رتبه‌بندی‌ها دیده می‌شد و حتی امروزه نیز از مهم‌ترین بنیان‌های فرهنگ عامۀ تلویزیون شناخته می‌شود.

آفیس (۲۰۰۵ – ۲۰۱۳)

با وجود طرفداران نسخۀ بریتانیایی و منتقدانی که چشمشان آب نمی‌خورد نمونۀ آمریکایی مستندنمای آفیس به پای نسخۀ اصلی برسد، دارودستۀ داندر میفلین شروعی سنگلاخی داشتند؛ اما ترکیب شهرت روزافزون استیو کارل (Steve Carell) و به‌طرز تعجب‌برانگیزی، آیتونز (iTunes)، به آفیس کمک کرد تا از لغوشدن در امان بماند و به تولید ۹ فصل از به‌یادماندنی‌ترین آثار تلویزیونی ادامه دهد. این سریال به یکی از برنامه‌های ثابت ان‌بی‌سی تبدیل شد و به حفظ قدرت شبکه در سال‌های پس از پایان‌یافتن سریال‌های بسیار موفق ساینفلد و فرندز کمک کرد. آفیس به لطف اظهارنظرهای همیشه نامناسب مایکل اسکات، ماجرای عاشقانۀ جیم و پم، نقشه‌های دوایت شروت عجیب و غریب و تمام خصلت‌های خاص دیگر شخصیت‌ها، حالا یکی از پرمخاطب‌ترین سریال‌های تمام دوران است و بیش از پیش محبوبیت دارد.

بخش فوریت‌های پزشکی (۱۹۹۴ – ۲۰۰۹)

آنچه قرار بود دومین همکاری سینمایی مایکل کرایتون (Michael Crichton) و استیون اسپیلبرگ پس از موفقیت پارک ژوراسیک باشد، در عوض تبدیل به درام پزشکی موفق شبکۀ ان‌بی‌سی یعنی بخش فوریت‌های پزشکی شد. این سریال باعث شد تا جان تازه‌ای به زندگی حرفه‌ای جورج کلونی و جولیانا مارگولیس (Julianna Margulies) بخشیده شود. در طی پانزده سال پخش این سریال، بازیگران برجستۀ بسیاری در آن ایفای نقش کرده‌اند. بخش فوریت‌های پزشکی در طول تمام ده فصل اول خود، پیش از افتش در سال‌های بعد، جزو ۱۰ سریال برتر رتبه‌بندی بود.

پارک‌ها و تفریحات (Parks and Recreation) (۲۰۰۹ – ۲۰۱۵)

پس از موفقیت سریال مستندنمای آفیس، ان‌بی‌سی به‌دنبال سیتکام محیط کاری پرطرفدار بعدی بود و این در پارک‌ها و تفریحات شکل واقعیت گرفت؛ سریالی که متمرکز بر داستان‌های بخش اداری پارک‌ها و تفریحات شهر خیالی پاونی در ایالت ایندیاناست. این سریال به بازیگران کمدی‌ای چون نیک آفرمن (Nick Offerman)، کریس پرت (Chris Pratt)، آبری پلازا (Aubrey Plaza) و عزیز انصاری (Aziz Ansari) کمک کرد تا در مسیر حرفه‌ای قرار بگیرند. پارک‌ها و تفریحات یکی از سریال‌های پرطرفدار شبکۀ ان‌بی‌سی است که مخاطبانش بارها آن را تماشا کرده‌اند.